-
-
-
-
-
-
Home - Επικοινωνία - Προσωπικά Δεδομένα
Τι Είναι Η Τάση Σύγκλισης Ανάμεσα Στα Δύο Φύλα
Η τάση σύγκλισης ανάμεσα στα δύο φύλα είναι πιο αισθητή μεταξύ των νέων ενηλίκων. Μάλιστα υπάρχουν ενδείξεις ότι οι γυναίκες που γεννήθηκαν μετά το 1981, πίνουν πλέον περισσότερο από τους άνδρες συνομηλίκους τους! Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Τιμ Σλέιντ του αυστραλιανού Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «BMJ Open», αξιολόγησαν (μετα-ανάλυση) 68 διεθνείς έρευνες, που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1980-2014 και οι οποίες αφορούσαν στοιχεία που είχαν συλλεχθεί μεταξύ 1948-2014. Όλες οι έρευνες συνέκριναν τις συνήθειες των δύο φύλων στην κατανάλωση αλκοόλ και συνολικά αφορούσαν ένα δείγμα άνω ...
Πηγή womenonly.gr >>>
Χρήστες που ενδιαφέρθηκαν για το παραπάνω βρήκαν χρήσιμα και τα:
Ο Βενετσιάνο είναι σημαντική μορφή για τον νεαρό Πιέρο, γιατί γνωρίζει την τέχνη της Βόρειας Ιταλίας και κυρίως τη φλαμανδική ζωγραφική, η οποία θα αποδειχθεί καθοριστική για την καλλιτεχνική εξέλιξη του ζωγράφου από το Σαν Σεπόλκρο. Ωστόσο στην κοσμοπολίτικη Φλωρεντία της δεκαετίας του 1430, «δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να αντιληφθούμε τι είδε και ποιον συνάντησε ο Πιέρο. Τα αριστουργήματα της γενιάς του Μπρουνελέσκι, του Ντονατέλο και του Μαζάτσιο ήταν όλα εκεί, ενώ οι Γκιμπέρτι, Αντζέλικο, Λούκα ντέλα Ρόμπια, για να αναφέρουμε μόνο ορισμένους, εκτελούσαν εντατικά νέες παραγγελίες» σημειώνει ο C. Bertelli. Το 1439 για τη Φλωρεντία δεν είναι όμως μια τυχαία ημερομηνία: πραγματοποιείται εκεί η Οικουμενική Σύνοδος για την ένωση των Εκκλησιών, με την εντυπωσιακή παρουσία, δημόσια παρέλαση σχεδόν, της βυζαντινής αυλής και τις επιβλητικές ενδυματολογικές επιλογές των σχεδόν 700 αξιωματούχων και κυρίως του αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγου. Σαφείς εικονογραφικές επιρροές αυτής της εξωτικής σχεδόν εμπειρίας, αρχής γενομένης από τα ενδύματα και τους εκφραστικούς τρόπους, θα επισημανθούν στο έργο του Πιέρο της αμέσως επόμενης περιόδου, ενώ ακόμη και σε θεμελιώδη έργα του, όπως στη νωπογραφία της Ανάστασης στο Σαν Σεπόλκρο, η γεωμετρία της μορφής του Χριστού παραπέμπει κατευθείαν στην υποβλητική ακτινοβολία ενός βυζαντινού Παντοκράτορα. Η εξαϋλωμένη και «διαφανής» λευκότητα του εκθεσιακού σχεδιασμού στο παλαιό κτίριο του μουσείου στο Αρέτσο, του λευκού μιας αναγεννησιακής σχεδόν νωπογραφίας (ο σχεδιασμός έγινε από τον Ρ. L. Cerri, ιστορικό συνεργάτη του V. Gregotti), αναδεικνύει υποδειγματικά το έργο του Πιέρο και των συγχρόνων του. Ο Πιέρο μεταξύ του 1450 και του 1490 κατορθώνει κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ενοποιεί την εικονογραφική γλώσσα της ιταλικής ζωγραφικής μέσω μιας πολυχρωματικής γεωμετρικής επεξεργασίας. Τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν είναι η κρυστάλλινη αποδραματοποίηση της αφήγησης και η - συχνά φαινομενική - αποστασιοποίηση από τα συναισθήματα, ο αντινατουραλιστικός αρχαϊσμός, η κρυστάλλινη συνθετική τάξη, η αχρονική ηρεμία, ο αινιγματικός ορθολογισμός, η αφαίρεση. Ο Πιέρο, ο πιο «αποτραβηγμένος» καλλιτέχνης της Αναγέννησης, είναι ζωγράφος της σιωπής και του μεταφυσικού μυστηρίου: δεν είναι τυχαίο ότι θα ανακαλυφθεί από ιστορικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ού αιώνα και από καλλιτέχνες όπως ο Σεζάν, ο Σερά, ο Καζοράτι, ο Ντε Κίρικο. Τελετουργικός και ποιητικός, σχεδόν διανοούμενος, σχεδιάζει μορφές που αποκαλύπτονται στατικές και μεγαλοπρεπείς ως γεωμετρικά στερεά με σφριγηλή πλαστική οντότητα, μέσω της εξαίσιας φωτεινότητας των χρωμάτων, καθώς και μέσω της σαφήνειας της χωρικής σύλληψης και της προοπτικής σύνθεσης. Την τελευταία περίοδο της ζωής του, χωρίς όραση πλέον, ο Πιέρο αναπτύσσει στο Σαν Σεπόλκρο επαφές για ζητήματα γεωμετρίας και προοπτικής με τον συντοπίτη του μαθηματικό Λούκα Πατσιόλι, σύμβουλο του Αλμπέρτι και του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο προβληματισμός αυτός στη συνέχεια καταγράφεται στην πραγματεία «De prospectiva pingendi», ως απόδειξη της στοχαστικής επιστημονικότητας του αναγεννησιακού δημιουργού. Ο ίδιος πιστεύει ότι οι μορφές συνδέονται μεταξύ τους και με τον χώρο μέσω αρμονικών δεσμών, οδηγώντας σε μια πραγματική «κοσμική συνήχηση». Οι συνθέσεις του προδίδουν αμέσως τη χρήση της γεωμετρίας, ενώ καταφεύγουν συχνά στις αρμονικές χαράξεις. Το έργο του είναι μορφή, χρώμα και φως, αλλά και ό,τι ο Salvatore Settis υποστήριξε με έμφαση: «Η απόλυτη ψυχή στο έργο του Πιέρο; Η προοπτική». Ο κ. Αντρέας Γιακουμακάτος είναι αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης....
Πηγή tovima.gr >>>
Πώς Είναι Η Ζωή Με Τα Παιδιά
Η ζωή με τα παιδιά είναι μια αληθινή αποκάλυψη. Θα δείτε τα ελαττώματά σας να αντανακλώνται σαν να κοιτάζετε στον καθρέφτη. 8. Η προσπάθεια να διατηρήσετε στο σπίτι μια στοιχειώδη τάξη απλά θα προσθέσει κι άλλο στρες. Μάθετε να ζείτε με την ακαταστασία, το χάος, τις κατασκευές και τα ζωηρά χρώματα που έχουν εποικίσει το σπίτι σας. Ακόμα κι αν τους αγοράζετε υπέροχα ξύλινα βίντατζ παιχνίδια-έργα τέχνης ή άλλα που δεν κάνουν θόρυβο, τα παιδιά πάντα θα προτιμούν τα πλαστικά από τα ξύλινα και τα πολύχρωμα από τα ουδέτερα. 9. Η καθημερινότητα ενός γονιού είναι γεμάτη αθώα ψέματα. Για παράδειγμα, το παιδί σας ξαφνιάζεται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχετε τοποθετήσει την καινούρια του τερατόμορφη κατασκευή σε περίοπτη θέση στο σαλόνι. Αμέσως λέτε «ο πατέρας σου την πήρε να τη βάλει στο γραφείο γιατί του άρεσε πάρα πολύ». Προειδοποίηση: εάν το παιδί σας είναι ιδιαίτερα πονηρό, δεν αποκλείεται να προχωρήσει σε ανάκριση και του άλλου γονιού για το ίδιο θέμα ή να αναζητήσει το έργο του στον κάδο της ανακύκλωσης. 10. Όσο πιο πολύ αντιστέκεσαι τόσο περισσότερο επιμένει. Ένα πράγμα που κάνουν συνέχεια οι γονείς είναι να παραδίνονται. Όσο πιο εύκολα το κάνεις τόσο πιο εύκολη θα είναι και η ζωή σου ως γονιός. Παραδοθείτε στο γεγονός ότι δεν θα κοιμηθείτε, δεν θα ξεκουραστείτε, δεν θα έχετε την ησυχία σας και θα φάτε κάτι με αληθινή γεύση για μερικά χρόνια. 11. Οι «διακοπές με τα παιδιά» είναι σχήμα οξύμωρο. Στην πραγματικότητα χρησιμεύουν περισσότερο σαν μια άσκηση του πόσο καλά μπορεί να μετακινηθεί το οικιακό φρενοκομείο σε άλλους χώρους και πώς μπορείτε να διασκεδάσετε τα παιδιά χωρίς τις ευκολίες που διαθέτετε στο σπίτι σας. 12. Το να είσαι γονιός σε εκπαιδεύει για πάντα στην αυτοπειθαρχία. Σκεφτείτε: πότε είπατε μια βρισιά, χωρίς να νιώσετε την ανάγκη να απολογηθείτε; 13. Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει. Το χαρούμενο πιτσιρίκι που γελάει και διασκεδάζει στο πάρτι μπορεί να έχει ένα ξέσπασμα υστερίας την πιο ακατάλληλη ώρα. Η εξίσωση είναι απλά: πάρτι + ζάχαρη + ενθουσιασμός = ένα υπερβολικά κουρασμένο παιδί με υπερένταση την οποία κάπου θα ξεσπάσει περίπου 45 λεπτά αφότου φύγετε από το πάρτι. 14. Ο γονιός πρέπει να έχει υπομονή και την ικανότητα να εξαφανίζεται. Όλοι έχουμε προσπαθήσει να διαφύγουμε στις μύτες από το δωμάτιο του μωρού μόλις το πήρε ο ύπνος, αποφεύγοντας έξυπνα να πατήσουμε στον διάδρομο που έχει ξύλινο πάτωμα, κατεβάζοντας το πόμολο της πόρτας με χειρουργική ακρίβεια και εκλιπαρώντας μια κάποια ανώτερη δύναμη να μην ακουστεί κανένας θόρυβος και ξυπνήσει το μωρό. 15. Το να είσαι καλός γονιός είναι δύσκολο. Θα έπρεπε όλα τα βιβλία για γονείς να ξεκινούν με αυτή τη φράση μέχρι να καταφέρουμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι είναι αναπόφευκτο να κάνουμε λάθη. 16. Τα μικρά παιδιά έχουν αστείρευτη ενέργεια, αποφασιστικότητα και εγωισμό. Ευτυχώς, έχουν επίσης αστείρευτες ποσότητες γλύκας, χαράς και αγάπης. ...
Πηγή adiexodos.gr >>>
Ποιός Είναι Ο Θάνατος Δεν
Ο θάνατος δεν είναι μόνο φυσικός· είναι κάτι που φέρομε επάνω μας ως βίωμα. Ο θάνατος ως βίωμα είναι η αμαρτία. Το τονίζει ο Παύλος εμφατικά και πάλι στους Κορινθίους: «Κέντρον (κεντρί) του θανάτου η αμαρτία» τούς γράφει, η αμαρτία δηλαδή μας θανατώνει καθημερινώς. Εάν προσδοκούμε στο απώτατο μέλλον ανάστασι εκ νεκρών είναι γιατί προσπαθούμε να αναστηθούμε εν ζωή από τον πνευματικό θάνατο. Τον τελευταίο νεκρώνει ο Χριστός «τη αστραπή της θεότητος». H Ανάστασι ως νίκη επί της πυκνότητος του Εγώ συντελείται για τους Ορθοδόξους προς τα κάτω. Γι' αυτό και ψάλλουμε το «Κατήλθε προς τον θάνατον η ζωή η αθάνατος» και «Κατήλθες εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψας μοχλούς αιωνίους». Αμαρτάνει όποιος δεν έχει το θάρρος να πραγματοποιήση τον εαυτό του, όποιος δειλιάζει μπροστά στο άγνωστο και στραγγαλίζει τη θέλησι και την επιθυμία του παραδίδοντας σε άλλους το τιμόνι της ζωής, όποιος δέσμιος της εικόνας του παραιτείται από το αίτημα της εσωτερικής του ενότητος. Στη μερικότητα της επιθυμίας αντιστοιχεί ένα απόκομμα εαυτού· στην εκ βαθέων επιθυμία στρατεύεται ολόκληρο το είναι μας. Υπ' αυτή την έννοια αμαρτωλός είναι όποιος δεν σέβεται τον εαυτό του και κάνει συνεχείς εκπτώσεις στην επιθυμία του προκειμένου να μη διακινδυνεύη στη σχέσι του με τους άλλους. Μπορεί να αγαπά μόνο όποιος κατανοεί πως η αμαρτία φωλιάζει στη θνητή αδύναμη φύσι μας. Φυσική αναμαρτησία δεν υφίσταται: εφ' όσον ζω αμαρτάνω, καθώς αγαπώ τις ευχαριστήσεις και υποχρεούμαι σε συμβιβασμούς. Πολεμά την αμαρτία όποιος εν ονόματι της αλήθειας δεν συμβιβάζεται με τον συμβιβασμό, όποιος βιάζει την ψυχή του για να αρπάξη τη Βασιλεία των ουρανών. «Είπεν ο Αββάς Παμβώ· ει έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι». H αυθεντική ζωή είναι ζήτημα θάρρους. Θέλει κουράγιο η Ανάστασι, και στο κουράγιο κρύβεται η χάρι του Θεού. Ανάστασι είναι η δική μας μεταμορφωτική αναγέννησι, την οποία βιώνουμε ως αγνότητα και στην οποία «εν χαρά αλλήλους περιπτυσσώμεθα». H αγνότης εδώ δεν έχει να κάνη με τελετουργική κάθαρσι αλλά με τη διαφάνεια και άνοιξι ενός σώματος που έχει σπαρεί εν ασθενεία και φθορά, για να εγερθή πνευματικό εν αφθαρσία. H Ανάστασι δημιουργεί μία νέα οικονομία του εγωισμού: δεν καταργεί το Εγώ αλλά το ανοίγει και το φωτίζει, το κάνει στη λεπτότητά του αγνώριστο σαν τον αναστάντα Χριστό. Ο αναστάς Χριστός, «ο τοις πεσούσι παρέχων ανάστασιν», είναι παρών στον μέγιστο δυνατό εσωτερικό μας πλατυσμό. Το φως το ονομάζουμε Λαμπρή. H πίστι στηρίζει την ψυχική μας άνοιξι, όπου η καθαρότης συναντά την αγάπη. Γι' αυτό και η αγάπη δεν αποκλείει τη μοναξιά. Μοναξιά δε είναι ν' αποτραβιέσαι αλλά να τσιγκουνεύεσαι τον εαυτό σου, να είσαι ψυχικά αδιάθετος. H μοναξιά είναι κίνδυνος τον οποίον αναλαμβάνει όποιος πιστεύει. Δεν μπορεί να πιστεύη όποιος επιβιώνει στη συνήθεια και την επανάληψι, στην ανιαρή κατάφασι των κοινών παραδοχών. H πίστι οδηγεί προς τα μέσα και η προς τα μέσα κίνησι προκαλεί την αναπλαστική μεταβολή. Αγάπη και πίστι αντισταθμίζουν το σκοτάδι των κενών της υπάρξεως.
Πηγή tovima.gr >>>