Ποιά Είναι Η 171 Αγιορειτική Εστία 187 : Συλλέξαμε την καλύτερη πηγή για αυτό το θέμα και σας την παραθέτουμε μαζί με άλλες πληροφορίες.
Ποιά Είναι Η 171 Αγιορειτική Εστία 187
Η «Αγιορειτική Εστία» είναι Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία, που ιδρύθηκε το 2000 από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Στεγάζεται στο κέντρο της πόλης, στο διατηρητέο κτίριο Νεδέλκου, στην οδό Εγνατίας 109, κτίριο το οποίο παραχωρήθηκε από τον Δήμο Θεσσαλονίκης για τις δραστηριότητές της. Διοικείται από 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο υπό την προεδρεία του εκάστοτε Δημάρχου Θεσσαλονίκης. Έχει ως επίτιμο Πρόεδρο τον εκάστοτε Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους. Από τα υπόλοιπα έξι μέλη του Συμβουλίου, τα τρία ορίζονται από τον Δήμο Θεσσαλονίκης και τα τρία από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους. Στην Έκθεση παρουσιάζεται το καλλιτεχνικό έργο που πραγματοποίησαν στο Άγιον Όρος 4 φωτογράφοι: ο Ali Borovali από την Τουρκία, ο Zbigniew Kosc από την Пολωνία, ο Zoran Purger από την Σερβία και ο Valery Bliznyuk από την Ρωσία. Θέλαμε με αυτή την έκθεση να δούμε τη ματιά των ξένων όταν επισκέπτονται το Άγιον Όρος»....
Πηγή epirroes.gr >>>
Χρήστες που ενδιαφέρθηκαν για το παραπάνω βρήκαν χρήσιμα και τα:
Η ηρωολατρεία είναι θέμα που ανήκει στην ιστορία της θρησκείας, όχι της μυθολογίας. Την μυθολογία την ενδιαφέρουν μόνο όσοι ήρωες συνδυάζουν μύθο και λατρεία, και πρέπει να είναι παλαιοί θεοί υποβιβασμένοι. Η Ελένη λατρευόταν ως θεά στην Λακωνία και στην Ρόδο, μαζί της λατρευόταν και ο Μενέλαος στο ίδιο ιερό (στην Λακωνία) που στα αλεξανδρινά μάλιστα χρόνια λεγόταν Μενελάιον. Υπήρχαν και παιδιά ήρωες. Όπως ο Παλαίμων στον Ισθμό, ο Αρχέμορος και του βρέφους Οφέλτη στην Νεμέα. Όπως αργότερα από την Ελληνιστική εποχή και μετά, γίνονταν συχνότεροι ήρωες παιδιά που είχαν πεθάνει νωρίς. Οι έφηβοι παρεκινούντο προς την λατρεία των ηρώων. Τα γυμναστήρια είχαν τον ήρωα τους, στην Αθήνα π.χ ετιμάτο ο Ακάδημος στην Ακαδημία, κάποιος Λύκος στο «Λύκείον» ο Ηρακλής στο γυμναστήριο του Κυνοσάργους.Ιδιαιτέρως σημαντικό ρόλο είχαν οι έφηβοι στην εορτή του Αίαντος στην Σαλαμίνα. Έτσι η νέα γενιά μπορούσε να δεθεί με τον κόσμο των νεκρών και την παράδοση που αναφέρεται σε αυτούς και τις υποχρεώσεις που αυτή δημιουργεί αλλά και παράλληλα να εμπνευστεί. Κάποτε ο τόπος ταφής τους μένει κρυφός, διότι από την ασφάλειά του εξαρτάται η σωτηρία της πόλεως. Κάθε Ηρώο περιβαλλόταν συνήθως από μικρό δάσος με λιόδεντρα ή κυπαρίσσια, των οποίων απαγορευόταν η κοπή. Στα νεκρικά Ηρωϊκά μνημεία της Θεσσαλίας και της Βοιωτίας δεν ήταν σπάνιες στις επιτύμβιες επιγραφές η έκφραση «Χρηστέ Χαίρε». Άλλοτε πάλι ο ήρωας είναι υπερτοπικός και δείχνονται πολλοί τάφοι σε διάφορα μέρη· τότε το πρόβλημα -ποιος τάφος είναι αυθεντικός- λύνεται με την αποδοχή ομώνυμων ηρώων, οπότε κάθε τάφος είναι αυθεντικός. Μερικοί υποτιθέμενοι τάφοι ηρώων ήταν κενοτάφια στημένα εκεί όπου παλαιότερα ήταν τόποι χθόνιας λατρείας.Όμως η λατρεία των ηρώων, που μπορεί να είναι και υποβιβασμένοι θεοί, αφού πεθαίνουν, δεν έχει μόνο θρησκευτική σημασία. Έχει και πολιτική, γιατί οι ήρωες συνενώνουν τα μέλη μιας ομάδας γύρω από τη λατρεία τους και λειτουργούν ως σύμβολα δόξας και προστασίας της κοινότητας. Ανάλογη περίπτωση αποτελεί η διαγραφή του τίτλου του οικιστή της Αμφίπολης από τον Αθηναίο Άγνωνα και η απόδοσή του στο Σπαρτιάτη Βρασίδα. Σύμφωνα με το Θουκυδίδη οι Αμφιπολίτες έθαψαν το Βρασίδα στην αγορά το 422 π.Χ. και τον τίμησαν ως νέο οικιστή και σωτήρα με θυσίες και αγώνες, επειδή δύο χρόνια νωρίτερα είχε αποσπάσει την Αμφίπολη από τους Αθηναίους, την είχε προσαρτήσει στη Σπάρτη και είχε εγκαθιδρύσει ολιγαρχικό πολίτευμα. Η κατάργηση της λατρείας του Άγνωνος μεθοδεύτηκε, επειδή ο ήρωας δεν αποτελούσε πλέον εγγύηση προστασίας για την πόλη. Αντίθετα, η λατρεία του Βρασίδα εξασφάλιζε τη διατήρηση της συμμαχίας με τους Λακεδαιμόνιους κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Αλλά ακόμη και τα Ταφικά Μνημεία στις αγορές της Μαντίνειας και των Φιλίππων, που συνδέονται με την ηρωολατρεία, δε θυμίζουν σε τίποτα ανάλογα μνημειώδη και πολυτελή ταφικά μνημεία σε χώρους εκτός των αγορών. Το Ταφικό Μνημείο στην αγορά της Μαντίνειας ταυτίζεται με το «ἡρῷον» του Ποδάρη, πεσόντα στη μάχη της Μαντίνειας το 362 π.Χ. Θα μπορούσαν να γραφτούν τόμοι. Το άρθρο απλά δείχνει περιληπτικά τις αναφορές για περαιτέρω έρευνα από τον καθένα μας. Ο καταλόγος των ηρώων σε αυτό τον τόπο είναι τεράστιος. Θα μπορούσαν να γραφτούν τόμοι. Το άρθρο απλά δείχνει περιληπτικά τις αναφορές για περαιτέρω έρευνα από τον καθένα μας. Κλείνοντας ας αναρωτηθούμε πότε και γιατί πάψαμε να αποδίδουμε τιμές στους ήρωες αυτού του τόπου; Τα οστά των ηρώων του Έπους του 1940 δεν μαζεύτηκαν ποτέ. Και δεν είναι τα μόνα. Τάφοι των ηρώων του 1821 είναι ελάχιστοι και πάψανε εδώ και καιρό να τους αποδίδονται τιμές ευχαριστήριες. Ήρωες όμως στην ιστορία μας μπορεί να γίνει ο καθένας, έτσι σωρό τα πρόσωπα των τεχνών και του πνεύματος που οι τάφοι τους ξεχάστηκαν όπως και οι ίδιοι. Αφήνοντας τους προγόνους, τους ήρωες, τους θεούς αυτού του τόπου στην λήθη, αφήσαμε την ιστορία μας, αφήσαμε την μνήμη του έθνους μας αφήσαμε την ζωή μας να ανεμοσκορπίζεται χωρίς καμμία αιδώ. Ο καταλόγος των ηρώων σε αυτό τον τόπο είναι τεράστιος. Όπως μας λέει και ο αείμνηστος ηθοποιός Λογοθετίδης στην ταινία Ένας ήρωας με παντούφλες: -«Ήρωες!..τι άλλο βγάζει αυτός ο τόπος, ήρωες βγάζει και.. ελιές θρούμπες..» Για να πραγματοποιηθεί το παραπάνω άρθρο πληροφορίες συλλέχθηκαν από αναφορές σε λατρεία ηρώων που μας δίνουν οι Burket/ Graves/de Coulanges/ ...
Πηγή xorisorianews.gr >>>
Η τζαζ είναι η μουσική που γεννήθηκε από το διάλογο ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες. Μαύροι και λευκοί, άντρες και γυναίκες. Δεν ανήκει αποκλειστικά σε καμία κουλτούρα χωρίς σύνορα. Νιώθετε καμιά φορά ότι χτίζετε ένα κοινό για την τζαζ; - Ξέρω, γιατί μου το έχουν πει και πολλοί θαυμαστές μου, ότι ανακάλυψαν τη τζαζ γενικότερα μέσα από τη μουσική μου. Μου αρέσουν όλα τα είδη μουσικής και έτσι δεν συνηγορώ συνειδητά υπέρ της τζαζ αλλά αν η μουσική μου, ανοίγει πόρτες σε ακροατές για να ακούσουν περισσότερη μουσική, αυτό σίγουρα είναι ένα καλό πράγμα. Προέρχεστε από μία οικογένεια με παράδοση στο τραγούδι; - Τραγουδώ από τότε που με θυμάμαι αλλά όχι η οικογένειά μου δεν ήταν δοσμένη στο τραγούδι. Γυρνώντας τον κόσμο από μικρό παιδί σας βοήθησε να εξελίξετε την τέχνη σας; - Οπωσδήποτε έχω μία ευρεία εικόνα του κόσμου και αυτό φαίνεται στην μουσική μου. Μιλώ γαλλικά, πορτογαλικά, ιταλικά και γερμανικά και έχω ταξιδέψει πάρα πολύ. Τραγουδώ εξίσου καλά γαλλικά και πορτογαλικά και έτσι η ιδέα του ταξιδιού «ενημερώνει» την μουσική μου κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γιατί πιστεύετε ότι έχετε μεγαλύτερη δημοτικότητα στη Βρετανία ως αμερικανίδα τραγουδίστρια που είστε; - Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Υπάρχει ιστορικό αμερικανίδων τραγουδιστριών που γνωρίζουν επιτυχία στη Βρετανία, για παράδειγμα η Μάριον Μοντγκόμερι, που ήταν και φίλη. Αλλά επειδή ταξιδεύω συχνά σε ολόκληρο τον κόσμο και βρίσκω συγγενικά σκεπτόμενους ανθρώπους και αντιλαμβάνομαι πόσο η μουσική μας ενώνει, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Αυτή τη χρονιά στο πλαίσιο της περιοδείας «The Changing Lights» έχω βρεθεί σε 30 χώρες και ακόμη συνεχίζουμε. Με συναρπάζει ακόμη το πόσο συνδεδεμένοι νιώθουμε ο ένας με τον άλλον μέσα από τη μουσική. Είναι μία ανθρώπινη συνθήκη που με εκπλήσσει πάντα. Και πάλι χωρίς σύνορα… Ακούω πολλές φολκ αναφορές στη μουσική σας… - Ευχαριστώ. Ακουγα πολύ φολκ μουσική μεγαλώνοντας. Ακόμη αγαπώ πολύ τη φολκ και την κάντρι (Ο Γουίλι Νέλσον είναι ένας από τους ήρωές μου) και ζώντας στο Κολοράντο όπως εγώ, ακούω πολύ φολκ μουσική. Ο Τζον Ντένβερ ήταν ντόπιος στην γειτονιά μου και μεγάλωσα με αυτή την αίσθηση, Συνδέομαι με το αφηγηματικό στυλ της φολκ μουσικής. Θεωρώ πως είμαι τόσο παραμυθάς όσο και τραγουδίστρια. Τι θυμάστε ως το πιο κρίσιμο σημείο στη ζωής ώστε να πείτε «θέλω να γίνω τραγουδίστρια»...
Πηγή tovima.gr >>>
Ο κακός ζήλος είναι βρασμός μοχθηρής ψυχής και εκδηλώνεται σαν ζηλοτυπία, σαν φθόνος, σαν μίσος προς αυτούς που έχουν κάτι λαμπρό. Ο κακός ζήλος παρακινείται από τα χυδαία και τα πονηρά και ματιάζει τα καλά. Αυτός που έχει κακό ζήλο, ο ζηλήμονας, ζητά να αμαυρώσει καθετί που είναι φωτεινό στην όψη και φθονεί τον κάτοχό του. Μισεί αυτούς που ευτυχούν και ποθεί τη δυστυχία τους. Χαίρεται με την καταστροφή τους και ευχαριστιέται στις συμφορές τους. Κανέναν δεν μπορεί να ανεχθεί να επαινούν ή να μακαρίζουν. Διαβάλλει και συκοφαντεί αυτούς που διακρίθηκαν σε δόξα και τιμή. Βρίσκει ελαττώματα στα καλά και διασείρει τα άξια. Καμιά χάρη δεν αναγνωρίζουν τα μάτια του. Η γλώσσα του κινείται για να κοροϊδέψει. Το στόμα του εκβράζει βλαστήμια. Η καρδιά του εχθρεύεται αυτούς που προοδεύουν και όσους τον ξεπερνούν τους αποστρέφεται. Μισεί την πρόοδο και μηχανεύεται τρόπους για να την ανακόψει. Αυτός που ζηλεύει είναι εγωιστής και ανόητος, γιατί μόνο τον εαυτό του θεωρεί άξιο τιμής και δόξας που άλλοι κατέκτησαν και θεωρεί τον εαυτό του πάντοτε αδικημένο. Αυτός που ζηλεύει είναι κακός και μελετάει το κακό. Στην καρδιά του συσσωρεύονται τα κακά· δυσφορεί και θλίβεται όταν ζει άδοξα και λιώνει από τη ζήλια του. Ο ζηλιάρης είναι άθλιος και ελεεινός άνθρωπος. («Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ», ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ) http://alopsis.gr/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%b6%ce%ae%ce%bb%ce%bf%cf%85-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b6%ce%b7%ce%bb%cf%89%cf%84%ce%ae-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%ba%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82/...
Πηγή hristospanagia.gr >>>
Δημιουργία Σελίδας: 27/12/2016
